Pup van bij de fokker of toch een hond uit het asiel?


Er bestaan heel wat oordelen en vooroordelen over zowel een pup van bij de fokker als een rescue uit een binnen- of buitenlands asiel. Er is voor beide wat te zeggen, maar hoe maak je nu die keuze wanneer je beslist hebt dat er een hond in je leven past?
Met je hart! Altijd en overal met je hart...

Hoe begin je daar nu toch aan, aan die keuze maken?

Nee, dat is niet eenvoudig.  


Een pup van bij de fokker

Allereerst moet je je de vraag stellen of je een bepaalde rasvoorkeur hebt.  
Als je bijvoorbeeld graag een hondensport wilt gaan beoefenen, dan kan je beter een ras kiezen dat daar ervaring in heeft, liefst dan ook nog van een fokker die bekend is met de betreffende hondensport.
Als je bijvoorbeeld zeker een langharige hond wilt, dan kan je bij de langharige rassen kijken wat bij jou past.

grace-2

Rasstandaarden vertellen ons veel, maar zeker niet alles. Nee, niet alle Labradors zijn allemansvriend en nee, niet elke Duitse Herder moet niks van vreemden weten. Je kan echter wel al een indicatie hebben wanneer je de ouders hebt ontmoet bij de fokker en weet dat er in dat nestje misschien wel een pupje voor jou bij zit.
Er zijn tools online om je te helpen bij die keuze. Ik vind ze echter niet altijd overeenstemmen met wat ik echt graag wil. Dus kijk zeker eens bij de website van de rasvereniging of ga langs op een hondenshow (als corona het terug toelaat...) om de eigenaars/fokkers van het ras dat jouw voorkeur heeft te spreken. Zo krijg je waardevolle insider info.

Als je een ras hebt gekozen, komt de keuze voor een gereputeerde fokker. Kies je voor een Belgische fokker, dan mag je je pup vanaf 8 weken ophalen. Kies je voor een buitenlandse fokker (jaja, Nederland is buitenland), dan kan je je pup vanaf 12-15 weken pas ophalen. Hoewel het weinig wordt gecontroleerd, vind ik dat een gerespecteerde fokker zijn honden niet eerder dan 12 weken naar het buitenland mag sturen. Doet hij dat wel, dan stel ik me daar vragen bij. Socialisatie is zeker niet over na 12 weken, maar dat is een heel ander topic en dat mag écht de reden niet zijn!

Een respectabele fokker heeft niet meer dan twee rassen in portefeuille en fokt niet meer dan twee nestjes per jaar. Hij geeft de bevallen teef minstens een rustpauze van 6-12maanden en dekt haar niet bij de volgende loopsheid al opnieuw.
Wanneer je een nestje gaat bekijken, moet de moeder aanwezig zijn. Vraag ook of je de vader van het nest kan ontmoeten, eventueel op een andere dag.

De fokdieren zijn gecheckt op hun gezondheid en hebben die controles met glans doorstaan. Vraag of je de resultaten op papier mag zien. Geen enkele fokker zal bezwaar hebben dat te tonen en anders stel ik me ook daar weer vragen bij.
Zo ben jij zeker dat je een zo gezond mogelijke pup bij een serieuze fokker koopt die niet enkel voor het geld pups op de wereld zet.

viggo-mona-shaggy

De voordelen:
- Pup van vooraf gekeurde en gezond verklaarde honden
- Eerste 8 tot 12 weken met stabiele andere honden en in een liefdevolle omgeving
- Socialisatie met honden en mensen
- Hond met stamboom
- Niet verplicht te steriliseren/castreren
- Eerste vaccinaties toegediend

De nadelen:
- Niet altijd te controleren of fokker eerzaam is.
- Geen 100% garantie op een stabiele en gezonde hond
- Overkweken in sommige rassen zorgt voor ziekten en aandoeningen (allergieën, huidproblemen, gewrichtsproblemen,...) doordat de genetische lijnen van verschillende honden te dicht bij elkaar liggen (incest).

Een hond uit het asiel

Je hebt uitgemaakt dat voor jou het ras van de hond niet uitmaakt, dat mag zelfs een bastaard zijn. 
Hoe kies je verder?
Heel vaak wordt bij asielen en zeker buitenlandse asielen afgegaan op een korte begeleidende tekst en de foto die erbij hoort. De maat van de hond is bij bastaardhonden quasi onmogelijk te voorspellen. Dierenartsen kunnen bij honden aan de hand van de tandjes wel zien hoe oud een dier ongeveer is en aan de hand daarvan de grootte bepalen bij volwassenheid.
In de binnenlandse asielen zal je steeds op bezoek kunnen gaan om te zien of je matcht met een dier. Bij buitenlandse organisaties is dat vaak anders. Hopelijk hebben ze een Belgische zusterorganisatie die met jou komt overleggen thuis over de mogelijke adoptie, hoe het dier gevonden werd of binnengebracht en hoe het er nu aan toe is. Zo kan je je voorbereiden op wat mogelijk komt en zo kan je ook aangeven of jij en je gezin dat nu aankunnen.
Ze doen tijdens dat huisbezoek ook een routine veiligheidscheck om te zien of jij het dier in kwestie zal kunnen verzorgen en houden.

boden-6

Uiteraard is iedere omstandigheid waarin een hond wordt gevonden anders. Sommige pups worden in asiel geboren nadat moeder gered werd. Je kent mogelijk dus geen of maar één van beide ouders.

Kies een asiel of organisatie waarvan je vindt dat ze transparant communiceren over de verzorging dat sommige honden nodig hebben en krijgen, over hoe een hond wordt gevonden, over hoe moeilijk een dier het heeft in het asiel,... Hoe eerlijker, hoe beter. Hoed je voor sterverhalen of kamikazeverhalen over reddingsacties waarvan je geen foto’s of video’s hebt gezien. 
In voormalig Oostbloklanden wordt helaas vaak in broodfokkerijen gekweekt en pups worden als ‘rescue’ verkocht. Dit soort praktijken zijn er schering en inslag. Er wordt hard aan gewerkt om dat in te dijken, maar voorlopig is het dweilen met de kraan open. Want naast de mensen met kwade bedoelingen om snel geldgewin, is het ook gewoon een feit dat er veel straathonden leven die worden gered en die men een warme thuis wilt geven. Denk er gewoon aan dat dit meestal niet de pups van 8 weken zijn... Wees realistisch!

In Spanje, Portugal en Griekenland heeft men vaak te maken met achtergelaten honden van jagers die ze niet meer moeten hebben omdat ze niet snel genoeg meer zijn of ziek zijn. Die honden worden ronddolend op straat gevonden en in shelters ondergebracht waar vaak ook pups worden geboren. De meeste van dat soort shelters hebben een goede eigen website waarop ze dieren ter adoptie plaatsen, daarnaast posten ze vaak op social media de reddingsacties van de honden. Mijn ervaring is dat dit soort shelters veel eerlijker zijn met de info die ze hebben en die ze dan ook graag delen.

In Italië wordt voornamelijk met binnenlandse adopties gewerkt, omdat men wil vermijden dat honden te ver of te lang moeten reizen. Ik heb zelf in Sicilië gewoond en weet hoeveel straathonden er in Palermo wonen. De mensen van een lokale rescue doen er met veel events enorm veel moeite om de honden een betere thuis te geven. De pups vinden meestal snel een warm nest, maar voor de oudere is het moeilijker. Die worden vaak opgevangen bij de vrijwilligers thuis, dus die krijgen eigenlijk ook een warm nest.

brooklyn-5

Voordelen:
- Hond met bastaardachtergrond = minder ziektes
- Je maakt een echt verschil voor de hond.
- Eerste vaccinaties toegediend
- Medisch gekeurde dieren: je weet dus meestal op voorhand als er iets ernstigs mis is qua erfelijke ziektes of ongeneeslijke ziektes (bv tekenziekten)
- Verplichte sterilisatie voor teefjes: voor teefjes is het gezond om hen te laten steriliseren na de eerste loopsheid. Het vermindert de kans op melkkliertumoren drastisch.
- Dankbaarheid en onvoorwaardelijke liefde van de hond

Nadelen:
- Niet altijd te controleren hoe een hond in shelter kwam
- Verplichte castratie voor reutjes: testosteron weghalen is bij (sommige) reutjes nefast voor het zelfvertrouwen
- Geen controle op ouderdieren
- Honden met een geschiedenis die niet te controleren valt.
- Vaker probleemgedrag (door angst)

Is het één beter dan het andere?

Om persoonlijk te eindigen, zeg ik graag dit:
Ik heb van beide werelden geproefd. Ik heb zelf een nestje Newfoundlanders gefokt met onze gecontroleerde Newfoundlanders. Daar is Grace uitgekomen. Grace had een niet-erfelijk nierprobleem, dus niet te voorzien.
Eerder hadden we een Newfoundlander, Dzilla, die is gestorven op 7 maanden oud aan een levershunt, ook een niet-erfelijke aandoening. Wel een aandoening dat wordt toegeschreven aan te dicht in genetische lijn fokken.
Daarnaast hebben we 3 kerngezonde stamboomhonden gehad, Viggo en Mona, de Newfies, en Pasha de Bouvier. Wolf, een boederijkruising tussen een Newfoundlander en een Bouvier, was kergezond tot ze pyometra kreeg.


Nu heb ik twee Spaanse rescues: eentje waarvan ik weet dat ze een medische historie heeft en eentje dat kerngezond is.
Nadat onze Mona gestorven was, heb ik bewust voor een jonge rescuehond gekozen, omdat ik het verschil wilde maken voor een dier. Ik heb Boden gekozen op basis van zijn foto’s en beschrijving. Hij was samen met z’n zusje in een vuilniszak over de omheining bij een sheltervrijwilliger gegooid. De precieze omstandigheden daaromtrent zijn onduidelijk. Werd hij kerngezond gevonden of is hij eerst wat moeten bekomen, dat weet ik niet.

boden-1
Bodens eerste foto die ik naar mijn mama heb gestuurd met de tekst 'Here comes trouble'... 

Brooklyns verhaal begon heel anders, zij werd doodziek in een struik gevonden. Tina, van Galgos del Sol, heeft haar gespot en naar de dierenkliniek gebracht. Ik heb haar verhaal vanaf de eerste seconde gevolgd op hun sociale media. Zou ze het halen of niet? Dat was lang de vraag. Zodra ze uit de operatie kwam en vechtlust toonde door meteen wat te eten, heb ik mijn adoptieaanvraag ingestuurd. Ik wilde dat kleine vechtertje een kans op een fantastisch leven geven.
Beide doen het erg goed bij ons thuis. Ze mogen zichzelf zijn, ook al hebben ze alletwee ook hun mindere kantjes. Sommige schaven we wel wat bij, andere horen gewoonweg bij hun persoonlijkheid en hun geschiedenis heeft hun persoonlijkheid nu eenmaal zo vormgegeven.

brooklyn-1
                                                  Brooklyn toen ze net was gevonden... 


Ik wil maar zeggen dat het er eigenlijk niet toe doet hoe je je hond juist kiest. Er is geen goeie of slechte keuze wanneer je verstandig kiest en alle hokjes afvinkt vooraleer je beslist of dat hondje in jouw leven past. Er is dan alleen maar jouw bewuste keuze. 

Kies dus met je hart en dan volgt de rest vanzelf...



Beoordelingen

Er zijn geen beoordelingen gevonden.


Blog